Υπάρχει μία ρομαντική εικόνα γύρω από τη συγγραφή. Πολλοί φαντάζονται πως οι συγγραφείς γράφουν μόνο όταν έρχεται η έμπνευση. Όταν μια ιδέα γεννιέται ξαφνικά μέσα στο μυαλό τους και οι λέξεις αρχίζουν να ρέουν σχεδόν μόνες τους. Ότι κάθονται μπροστά από έναν υπολογιστή, βάζουν λίγη μουσική και μέσα σε λίγες ώρες δημιουργούν κάτι μαγικό.
Η αλήθεια είναι πολύ λιγότερο ρομαντική.
Οι περισσότεροι συγγραφείς γράφουν κυρίως όταν δεν έχουν καμία διάθεση να γράψουν. Αυτό δεν σημαίνει πως αγαπούν λιγότερο αυτό που κάνουν. Σημαίνει απλώς ότι έχουν καταλάβει κάτι πολύ σημαντικό : Η συγγραφή δεν βασίζεται μόνο στην έμπνευση, βασίζεται και στην πειθαρχία. Και η πειθαρχία είναι αυτή που χτίζει τα βιβλία.
Η έμπνευση είναι απρόβλεπτη
Η έμπνευση είναι υπέροχη. Αλλά είναι απρόβλεπτη. Μπορεί να έρθει στις τρεις το χάραμα. Μπορεί να έρθει σε ένα λεωφορείο. Μπορεί να έρθει ενώ κάνεις μπάνιο ή ενώ δουλεύεις.
Μπορεί όμως να μην εμφανιστεί για ημέρες ή για εβδομάδες. Αν ένας συγγραφέας περιμένει πάντα να νιώσει έμπνευση για να γράψει, τότε πολύ συχνά θα περνάει μεγάλα διαστήματα, χωρίς να γράφει τίποτα. Και εδώ ακριβώς μπαίνει η πειθαρχία.
Η πειθαρχία στη συγγραφή
Η πειθαρχία λειτουργεί αλλιώς. Δεν περιμένει τη διάθεση.
Ανοίγεις το αρχείο σου, κοιτάς τη σελίδα και ξεκινάς, ακόμη κι αν οι πρώτες προτάσεις σου φαίνονται αδύναμες ή αμήχανες. Δεν χρειάζεται να είναι τέλειες. Δεν χρειάζεται καν να είναι καλές. Το σημαντικό είναι να υπάρχουν.
Το εμπόδιο της τελειομανίας
Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια στη συγγραφή είναι η τελειομανία. Πολλοί συγγραφείς μπλοκάρουν γιατί θέλουν η κάθε πρόταση να είναι τέλεια από την πρώτη στιγμή. Σβήνουν προτάσεις, διορθώνουν συνεχώς, επιστρέφουν ξανά και ξανά στην ίδια παράγραφο μέχρι να νιώσουν ότι είναι «σωστή». Αυτό όμως συχνά δημιουργεί μπλοκαρίσματα. Η συγγραφή δεν προχωράει γιατί ο συγγραφέας προσπαθεί να τελειοποιήσει κάτι που ακόμη δεν έχει ολοκληρωθεί. Στην πραγματικότητα, το πρώτο draft έχει μόνο ένα στόχο : να υπάρξει. Να μεταφέρει στην ιστορία από το μυαλό στη σελίδα. Οι διορθώσεις, οι βελτιώσεις και οι λεπτομέρειες έρχονται αργότερα. Εκεί είναι που πραγματικά χτίζεται το κείμενο. Το πρώτο draft δεν χρειάζεται να είναι καλό. Δεν χρειάζεται να είναι όμορφο. Δεν χρειάζεται καν να είναι σωστό. Χρειάζεται απλώς να είναι γραμμένο. Η μαγεία της συγγραφής δεν γίνεται στο πρώτο draft. Γίνεται στο rewrite.
Πόσο πρέπει να γράφεις;
Ένας ακόμη μύθος γύρω από τη συγγραφή είναι ότι πρέπει κάθε μέρα να γράφεις μεγάλες ποσότητες για να θεωρείσαι παραγωγικός. Στην πράξη, υπάρχουν μέρες που μπορείς να γράψεις χιλιάδες λέξεις και να νιώθεις ότι η ιστορία κυλάει από μόνη της. Και υπάρχουν μέρες που δυσκολεύεσαι να γράψεις ακόμη και μία σελίδα. Κι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Η πειθαρχία δεν σημαίνει ότι γράφεις τεράστιες ποσότητες κάθε μέρα. Σημαίνει ότι κρατάς επαφή με το κείμενο. Ακόμη κι αν γράψεις μόνο μία παράγραφο. Σημαίνει ότι δεν εγκαταλείπεις για εβδομάδες επειδή δεν έχεις διάθεση. Ακόμη και λίγες προτάσεις είναι αρκετές για να κρατήσουν ζωντανή τη σύνδεση με την ιστορία. Με τον καιρό, η συγγραφή γίνεται κάτι σαν καθημερινή συνήθεια. Όπως ένας μυς που δυναμώνει όσο τον χρησιμοποιείς. Όσο περισσότερο γράφεις, τόσο πιο εύκολο γίνεται να επιστρέφεις στο κείμενο ακόμη και τις δύσκολες ημέρες.
Συγγραφέας γίνεσαι με την προσπάθεια
Ένα περίεργο συναίσθημα που έχουν πολλοί άνθρωποι που γράφουν είναι ότι δεν αισθάνονται πραγματικοί συγγραφείς. Σκέφτονται ότι θα γίνουν ίσως συγγραφείς όταν : τελειώσουν το βιβλίο. εκδοθούν, αποκτήσουν κοινό, πουλήσουν αντίτυπα.
Αλλά η αλήθεια είναι πιο απλή. Είσαι συγγραφέας τη στιγμή που γράφεις. Ακόμη κι αν κανείς άλλος δεν το έχει διαβάσει ακόμη. Ακόμη κι αν το κείμενο βρίσκεται μόνο στο αρχείο του υπολογιστή σου.
Στο τέλος της ημέρας
Στο τέλος της ημέρας, η συγγραφή δεν είναι μόνο τέχνη. Είναι και συνήθεια. Είναι η απόφαση να επιστρέφεις ξανά και ξανά στη σελίδα, ακόμη κι όταν η διάθεση δεν είναι εκεί.
Γιατί τα βιβλία δεν γράφονται μόνο τις ημέρες που η έμπνευση είναι δυνατή. Γράφονται κυρίως τις μέρες που ο συγγραφέας κάθεται μπροστά στη σελίδα και αποφασίζει να γράψει, παρά την έλλειψη διάθεσης.
Και τελικά, αυτές είναι οι μέρες που χτίζουν πραγματικά ένα βιβλίο.